گزارش برنامه صعود قله گزانا یورد توسط گروه کوهنوردی البرز در تاریخ 28/1/1388

ساعت 4 صبح جمعه 28 فروردین ، وعده گاه همیشگی، میدان مطهری. مقصد قله 3300 متری و زیبای گزآنایورد. یک تیم 14 نفره با یک دستگاه مینی بوس عازم روستای ولیان شدیم. گزآنایورد از قلل خط الرأس غربی کهار است. خط الراس غربی کهار کاملاً مشرف به منطقه طالقان است. حدوداً چهار ساعت تا رسیدن به روستا فاصله بود.در یک مسجد بین راه نماز صبح را به جا آوردیم و دوبا ره حرکت کردیم. بعد از گذشتن از شهریارو کرج وارد منطقه طالقان شدیم و به روستای ولیان رسیدیم. با صلاحدید سرپرست صبحانه را در مینی بوس خوردیم. مینی بوس در همان ورودی روستا و روبه روی یک مسجد توقف کرد. اعضای تیم لباس عوض کردند وبرای صعود آماده شدند. مثل همیشه در ابتدای برنامه یک معارفه کوتاه داشتیم. وسرپرست برنامه آقای حبیب نیا اعضای تیم را چینش کردند.آقای نادعلی نسب به عنوان جلودارو آقای بیک زاده به عنوان عقب دار انتخاب شدند. ساعت 45/8 راه افتادیم. از کوچه های پیچ در پیچ روستا عبور کردیم. انتهای یکی از کوچه ها وارد جاده اصلی میشد که ما را به سمت قله هدایت می کرد. راهی با زیبائی وصف نشدنی. صدای پرندگان، خنکای نسیم و صدای رودخانه که تقریباَ تا آخر مسیر با ما همراه بود و ما تنها می توانستیم با دوربین تکه های کوچکی از این همه زیبائی را از آن خود کنیم. بعد از 2 ساعت پیاده روی حدود 20 دقیقه استراحت کردیم و دوباره به راه افتادیم. حدود ساعت 12 به آبشار رسیدیم که از دل سنگهای کوه روان بود. آبشار سمت چپ ما قرار گرفته بود. بعد از توقف کوتاهی در کنار آبشار دوباره راه افتادیم. ما کم کم ارتفاع میگرفتیم. حالا رودخانه زیر پاهایمان بود و آبشار رو به رو. از دره به سمت بالا و روی یال حرکت کردیم. قله کم کم نمایان شده بود و شوق ما را برای صعود بیشتر می کرد. دیگر از رودخانه خبری نبود. صدای آب هم شنیده نمی شد. حالا فقط صدای باد بود که به گوش می رسید. یک توقف چند دقیقه ای داشتیم. مسئول فنی هم چند نکته آموزشی را برای دوستان بیان کرد. تمام انرژی را جمع کردیم برای حمله نهائی به قله که حدود سه ساعت طول کشید. کمابیش زمین پوشیده از یرف بود و یک شیب نسبتاَ تند را باید طی می کردیم. قله شکل زیبا و خاصی داشت و در میان یک دیواره نسبتاَ بلند و سنگی محصور بود. به دلیل راه پیمائی نسبتاَ طولانی در ابتدای برنامه دوستان خیلی خسته به نظر می رسیدند ولی با اراده قوی راه را به سوی قله ادامه می دادند. ساعت 30/3 بود که پای دیواره منتهی به قله رسیدیم. دیواره از برف پوشیده شده بود. تمام مسیری که این چند ساعت طی کردیم یک طرف و این نیم ساعتی که تا قله طی کردیم یک طرف. یک کوهنوردی تمام عیار. برف،یخ، سنگ، دیواره و قله. لحظه ای که از میان سنگ ها و برف ها سربلند کردیم و پرچم زیبای برافراشته شده بر روی قله را دیدم تمام خستگی از تنمان رفت. حدود 10 دقیقه روی قله توقف کردیم. عکس، خنده، و بارش عجیب 1 دقیقه ای برف که شادی جشن مار دو صد چندان کرد. به دلیل باد و سرمای شدید خیلی زود از قله پایین آمدیم. اصلاَ باور کردنی نبود! بهار فقط چند متر تا زمستان فاصله داشت. و چه زیبا دست صورتگر طبیعت اینها را در کنار یکدیگر چیده بود. بعد از پایین آمدن از دیواره کمی استراحت کردیم و ساعت 30/4 مجدداً به سمت پایین به راه افتادیم. مسیر برگشت از قسمتی انتخاب شد که بتوانیم کمی هم روی برفها سر بخوریم. و بقیه راه هم کمی گل اسکی رفتیم. راه زیادی تا ماشین در پیش داشتیم. بنابر این به سرعت ارتفاع کم کردیم. قبل از رسیدن به آبشار برای خواندن نماز توقف کردیم و تصمیم گرفتیم ناهار را بعد ازعبور از آبشار بخوریم. بعد از گذشتن از آبشار توقف کردیم . ناهار را در کنار خانواده البرز که آنروز کامل تر از همیشه بود( چون نمامی اعضای هیأ ت مدیره حضور داشتند) خورده شد. ساعت 30/6 مجدداَ به راه افتادیم. هوا کم کم داشت سردو تاریک می شد. دوباره در کنار رودخانه حرکت می کردیم ولی دیگر نمی توانستیم زیبایی ها را ببینیم. تاریکی شب چادر خود را بر روی طبیعت کشیده بود. صدا ها با تاریکی در هم آمیخته بود. طولانی بودن راه همه را کلافه کرده بود. بالاخره بعد از پیمودن راهی طولانی با پاهای خسته روشنایی های روستا به بچه ها امید داد. بعد از ورود به روستا سریع وضو گرفتیم و نماز مغرب را خواندیم. سه نفر از دوستانی که از ما جدا شده بودند در ماشین انتظار ما را می کشیدند و ما حدود ساعت 11 به آنها ملحق شدیم. یکی از دوستان برای کم کردن خستگی راه همه را به خوردن بستنی مهمان کرد. بعد از خوردن بستنی همه در صندلی های خود فرو رفتند و به سرعت خوابیدند. تمام مسیر برگشت برعکس مسیر رفت در سکوت گذشت. ساعت 3 صبح وارد قم شدیم. همه با خود فکر می کردند که چطور فردا چند ساعتی مرخصی بگیرند و صبح بیشتر استراحت کنند!